Op weg naar Douro vallei

Vanuit Coimbra rijden vanmorgen eerst naar Tabua.  Guido heeft daar 36 jaar geleden met Bouworde meegewerkt aan een project voor een opslagplaats voor de plaatselijke boeren te bouwen.  Hij wou eens zien of hij nog iets herkende van de omgeving van toen, en ja het enige dat nog herkenbaar voor hem was, was de plaats waar hij overnachtte samen met de andere deelnemers aan het bouwkamp, een soort oude school in het centrum van van het stadje.  Voor de rest is Tabua een gewone leefstad in Portugal waar niets te beleven of te zien is en het project hebben we ook niet teruggevonden.

Van Tabua uit reden we naar Viseu en daarna via Lamego naar Peso de Regua, het centrum van de Douro Valley.

We hadden alweer eens geen tijd om te eten en te drinken…

We overnachten 2 nachten  in een Quinta in de Douro Valley en alleen die al vinden was ook alweer een avontuur.  Gelukkig zijn we geocachers en kunnen we werken met coördinaten, want een precies adres hadden we niet, coördinaten wel N41°12.172 W07°42.102. Vanuit Peso de Régua ging het over een kronkelende haarspeldbochtenweg die steeds meer de hoogte inklom en steeds smaller werd, door een smal klein dorpje Poiares – waar iedereen ook nog eens langs de smalle wegjes geparkeerd stond… Uiteindelijk kwamen we aan onze Quinta aan om half 3.  We werden vriendelijk begroet door de eigenaar.  Deze Quinta is naast een wijnhuis ook een boerderij.  Overnachting voor gasten is erbij maar niet de hoofdzaak.  Des-al-niet-te-min, was onze komst netjes voorbereid, onze gastheer had al een heel lijstje klaar van een toer met bezienswaardigheden in de buurt, en hij stond versteld dat de toer die wijzelf voorbereid hadden al zeker zo goed was als zijn tips.

 

Na de checkin vertrokken we alweer voor een ‘korte’ verkenning van de buurt en we reden eerst en vooral naar het hoogste punt van de omgeving Sao Leonardo, en dan naar Galavira, een piepklein plaatsje met een mooi kerkje waar we in de plaatselijke café ons eerste colaatje van de dag dronken en een pakje chips aten.

 

Onze tocht ging verder langs en door wijngaarden langs adembenemende smalle wegen met steile afgronden.  Een tegenligger krijgen was niet plezant, gelukkig zijn we er op onze weg naar beneden niet te veel tegen gekomen, op de weg naar boven hadden we altijd de rotswand nog om tegen te parkeren.  Al bij al was het een prachtige rit met heel mooie zichten op de Douro en de wijngaarden (en deze keer eens zonder mist), maar ik heb toch verschillende keren mijn hart vast gehouden…

Rond half 6 waren we alweer terug in de Quinta.  Avondeten is voorzien om half 8, dus tijd voor een lekker plaatselijk wijntje.  Tia Pia een wijn met 16° alcohol maar super lekker>.

Het eten hier vanavond was ook bij de beste die we de laatste dagen hadden, het diner werd begeleid met de plaatselijk witte en rode wijn en als degustief een super lekkere Porto.