Finisterre

Spanjaarden zijn en blijven meesters in feesten!

Tot half 3 vannacht werd er gezongen in de straten van Ribadeo.  Gelukkig lag onze kamer aan de achterkant van het hotel.

Om 8 uur zaten we aan het ontbijt, voor mij deze keer eens churros, dat was lang geleden.

We reden naar Playa de las Catedrales, 16 km ten westen van Ribadeo.  We moesten hier rekening houden met de getijden, daar het hier gaat om een strand met veel heel steile rotsen waar je enkel bij laagtij kan tussen lopen, bij hoogtij staan ze onder water.

Het is een mooie plek die ons deed denken aan  de rotsformaties in Nova Scotia (Canada) ‘Walking on the botom of the Ocean’ waar we jaren geleden waren.

 

Het was al 11uur eer we bij de Catedrales vertrokken en we moesten nog tot het uiterste westelijke punt van onze reis, namelijk naar Finisterre.  We namen de autoweg die ons over de bergen het binnenland inbracht en zo van de noordkust naar de westkust.  Onderweg zagen we steeds weer verwittigingen van dat we bij mist maar 80 per uur mochten rijden en onze lichten moest aandoen, maar ja we hadden toch niet verwacht dat we effectief in die mist zouden terecht komen…Blijkbaar is hier altijd dicht tot zeer dichte (zoals vandaag) mist!  Gelukkig dat de rand van de weg afgelijnd werd met felle oranje lichtjes, zo zagen we nog een beetje waar we reden….Was weer eens een spannende rit…Uiteindelijk was het al een stuk in de namiddag toen we in Muxia aankwamen, een mooi kustplaatsje aan de Costa de la Muerte.

Deze kust heet zo omdat er in deze wateren veel schepen vergaan zijn door de sterke stroming en de steile kusten.

Muxia is een mooi klein plaatsje waar de golven woest aan land slaan.  Eerst een kijkje aan het strand en daarna naar de Parador voor een nog mooier algemeen zicht op de omgeving.

 

Daarna naar Fisterra of Finistere (het einde van de wereld) een van de meest westelijke punten van Spanje .

Ons hotel ligt vlak aan de haven, het stadje is niet groot en zeker niet druk, maar toen we de wegwijzer ‘Puerto’ volgden, liep het mis!  In de wirwar van straatjes verdwaalde we!  Gelukkig was er een dame die ons lief de weg wees en ons in het geniep omgekeerd langs éénrichtingsstraten liet rijden, zodat we toch nog gemakkelijk aan ons hotel geraakten.

Terrasje gedaan, beetje gaan rondkijken in het stadje en nog op zoek gegaan naar een geocache die ons weer iets héél belangrijks heeft geleerd, namelijk dat de uitvinder van de tafelvoetbal hier geboren is, we hebben zijn geboortehuis gezien en de man heet Alexandre de Fisterra (altijd interessant voor in een kwis ofzo…) Hij ontwiepr na de Spaanse burgeroorlog tafelvoetbal in 1937 voor kinderen die door hun oorlangswonden niet meer konden voetballen.

 

We genieten van uitzonderlijk weer.  Het  was tot redelijk laat op de dag terrasjesweer, zo’n 25° en volgens de mensen hier zou het normaal koud en winderig zijn deze tijd van het jaar.